Artigos

Betto Arcos, crítico musical

Getty Museum, Los Ángeles. 12/3/2016

It was a night of an “Imaginary Galicia”. When Galician singer Uxía and guitarist-singer Narf stepped on the stage at the Getty’s Harold Williams Auditorium last Saturday, the audience sensed it would be a special concert. Besides their soulful, naked voices, Narf was strumming a red electric guitar and Uxía had a tambourine at her feet. By the time they finished the first song, “Sempre en Galiza”, an anthem summoning Galician immigrants from all latitudes, they had enchanted the audience.

At the heart of their performance is the warmth and richness of the Galician language, as rhythmic and melodic as its cousin and neighbor to the south, Portuguese. They sang original and traditional songs, and a poem by the renowned nineteenth century Galician writer Rosalía de Castro. Introducing the songs in English, with a full smile, Narf resembled a storyteller and a medieval troubadour. Sometimes taking turns singing verses, Uxía and Narf let the magic unfold when they sang in harmony.

But there were also moments when they elevated their native language to universal heights, beyond their “Imaginary Galicia”. In the song “Esta noite”, Uxía and Narf sang of “having all the power to fight, all night to dream, and every minute to remember who I am and where I am”. As they left the stage, it was clear we don’t have to be from Galicia to understand the meaning of those lyrics.

Betto Arcos, freelance music critic, reporter, NPR, BBC-PRI’s The World.

Getty Museum, Los Ángeles. 12/3/2016

Foi unha noite de  “Galiza Imaxinaria”. Cando a cantante galega Uxía e o guitarrista e cantor Narf puxeron o pé no escenario do Auditorio Harold Williams do Getty o pasado sábado, o público percibiu que ía ser un concerto especial. Tralas súas voces espidas e conmovedoras, Narf rasgaba unha guitarra eléctrica vermella e Uxía tiña a pandeireta aos pés. Coa primeira canción, “Sempre en Galiza”, un himno que convoca os migrantes galegos de todas as latitudes, enfeitizaron ao público.

A alma das súas actuacións é a calidez e a riqueza da lingua galega, tan rítmica e melódica coma a súa veciña do sur, o portugués. Cantaron temas propios e tradicionais, ademais de reapropiarse da escritora galega do século XIX Rosalía de Castro. Presentando as cancións en inglés cun sorriso, Narf semellaba un contador de historias, un trobador medieval. Alternando os versos ás veces, Uxía e Narfdespregaban maxia cando cantaban xuntos.

Mais tamén houbo momentos nos que elevaron a súa lingua nativa até alturas insospeitadas, máis alá da súa “Galiza Imaxinaria”. Na canción “Esta noite”, Uxía e Narf cantaron sobre “ter todo o poder para loitar, todas as noites para soñar e cada minuto para lembrar quen son e onde estou”. Cando deixaron o escenario, quedou claro que non temos que ser de Galicia para entender o significado destas letras”.

Betto Arcos, crítico de música freelance, reporteiro, NPR, BBC-PRI’s The World.